Iturria: ACE. Inguruko obretatik ekarritako hondakin inerteen metaketak, ingurunearen degradazioa, Ihiztoko errekaren kutsadura eta eta paisaiaren itxusitzea eragin ditu Bidarten. Informazio gehiago, frantsesez aurkituko duzu.
Monthly Archives: febrero 2015
Euskal Herriaren burujabetza energetikorantz joateko gida
Un politico fullero y un periodista trilero
Hace pocos días hemos asistido a otra “entrega” del culebrón sobre los residuos en Gipuzkoa .¿Los protagonistas? pues los habituales actores de esta serie, en esta ocasión representados por un político fullero con la ayuda de su periodista trilero.
El título tampoco tiene desperdicio:”se desmonta el mito de que hay que obligar para que se recicle”.
El pretendido argumento del político fullero, Denis Itxaso, viene acompañado de un gráfico digno de un “goya” al mejor trilero.
En el gráfico se mezclan los datos de forma interesada, para que el resultado justifique al discurso:
–Se dan datos de Pasaia anuales, cuando no lleva más de medio año recogiendo en todo el municipio con el sistema Pap.
-Se introduce Urnieta entre los pueblos con PaP, cuando en realidad recoge mediante el 5º contenedor, con la paradoja de que el propio Ayuntamiento se mostró en su día preocupado por la bajada del reciclaje.
– Y el efecto trilero por excelencia es afirmar que en Donostia cada habitante recoge por año 79’37Kg de orgánico, cuando en realidad se está refiriendo a tan solo un 20% de la población. Es decir, multiplica por 5 los resultados.”Confunde” en el gráfico, habitantes apuntados (45.600) con habitantes reales (180.000).Donde debería decir 19’7 Kg/hab./año, mediante un hábil movimiento trilero dice 79’3Kg.
Y a partir de aquí “barra libre” para despotricar contra el PaP y “desmontar mitos”, que es lo que vienen haciendo estos dos actores, y alguno más, desde hace años.
En otro gráfico se vanagloria de que en la Mancomunidad de S.Markos en el 2014, se recogió selectivamente el 41’6%, y lo achaca a la instalación del 5º contenedor en Donostia.
Vale que algunos para sobrevivir en la política profesional no tengan rubor en ser fulleros, pero intentar engañar a la ciudadanía para ello dice muy poco de este sujeto.
Si en la Mancom. de S. Markos se llega a esa cifra, no es precisamente por lo que indica Itxaso, sino gracias a lo que él combate, en este caso el PaP. Son los municipios de Lezo; Oiartzun; Hernani; Astigarraga; Pasaia y Usurbil, los que mediante el PaP y con recogidas en torno al 80%, hacen posible esa media del 41%.
El político fullero y su amigo periodista trilero, esconden que esa cifra no es mayor, precisamente por municipios como Urnieta o Donostia, que no supera el 37% de recogida selectiva a través del 5º contenedor, y de Errenteria y Lasarte que apenas pasan del 32%, por carecer de ningún sistema de recogida orgánica, en Lasarte por manifiesta inoperancia de su camarada Ceballos.
En todo caso ser el furgón de cola de Gipuzkoa, junto a otras Mancomunidades como Debabarrena y Txingudi, por cierto dirigidas por conmilitones de Itxaso, en lugar de producirle vergüenza a Itxaso y su partido, le produce al parecer una enorme satisfacción, y le capacita para “desmontar mitos”, de otras Mancomunidades que con otros sistemas de recogida, ya han superado el listón europeo del 60% de reciclaje.
El “polivalente” Itxaso, además de fullero y alarmista, quiere añadir ahora a su curriculum la habilidad de ser desmontador de mitos.
El mito y la realidad es que mediante el voluntarismo que predica, en cuanto a índice de reciclaje, no se consigue nunca pasar del 50%.
Y ahí están los datos: “voluntariamente” Irun; Eibar; Elgoibar; Donostia; Lasarte; Errenteria; Soraluze…ningún municipio lo logra.
Concretando más, en Zumarraga 38%; Urretxu 46%; Beasain 46% mediante el voluntario 5º contenedor; por el contrario Legazpi 83%; Ordizia 76%; Tolosa 74%, Ormaiztegi 83%..todos superan con facilidad no el 50%, sino el 60%, y no solo con la recogida PaP, sino también con otros sistemas mixtos y comunitarios.
Esta es la realidad que no quiere admitir el político fullero y que esconde el periodista trilero.
Para finalizar la “entrega”, Itxaso dice que “no descarto la incineradora, pero hay que explorar otras opciones”.
Perdone Sr. Itxaso, usted no va a decidir nada. Usted hará lo que le diga el PNV, eso sí, intentará “sacar tajada” a la hora de apoyar lo que le dicte el PNV.
¿Qué se puede esperar en este sentido, de alguien tan voluble, que un día dijo NO! a la incineradora, y después de un cambio de cromos urbanísticos se convirtió en adalid de la incineración, para nuevamente hace pocos meses no ver viable la incineradora en Gipuzkoa y hace 7 días no descartarla?
Vamos, usted, criterio cero.
Donostiako EGUZKI
2015eko otsailean
Zer ikasi du Bizkaiak bere errauskailuarekin?
Iturria: Zero Zabor.
Egun hauetan Markel Olano hautagai jeltzalea behin eta berriro ari da esaten Gipuzkoan agintera heltzen bada zaborren errauskailuaren proiektua berriro martxan ipiniko duela.
Baina halako proiektu bat martxan ipini aurretik, komeni da inguruan dauden esperientzietatik ikastea. Gipuzkoak hurbilen daukan errauskailua Bilbon dago. Beraz, egin dezagun galdera hau: zer ikasi du Bizkaiak bere errauskailuarekin, Zabalgarbirekin?
1 – Errauskailuak zabortegiak betetzen ditu. Zabalgarbik urtero 40.000 tona eskoria eta 7.500 tona errauts toxiko bidaltzen ditu Bizkaiko zabortegietan.
2 – Errauskailuak airea kutsatzen du. Urtero 210.000 tona CO2 botatzen ditu airera, eta Bilbon merkurio gehien botatzen duen eraikinetako bat da.
3 – Errauskailua dirulaguntza publikoetatik bizi da. 2012an 34 millioi euroko diru sarrerak eduki zituen energia saltzegatik, eta 38 millioi eurotik gorako gastuak gasa erosten. Hau da, 4 milloi euroko zuloa. Zulo hori dirulaguntza publikoekin estali zuen, estatuak 20 millioi euro eman zizkiolako laguntza lez. Denon poltsikotik ordaindutako 20 millioi euro, hain zuzen ere. Urtero errepikatzen da jokaldi hau. (Gainera, dirulaguntza hauek energia berriztagarriak bultzatzeko dira, eta Zabalgarbik erretzen duen gehiena ez da berriztagarria: %70 gasa baita, eta %15 hondakin ez berriztagarriak)
4 – Errauskailuak ziklo konbinatuko beste energia plantek baino efizientzia energetiko txikiagoa du. Hau da, erretzen den gasari beste ziklo konbinatuek baino errendimendu energetiko txikiagoa ateratzen dio, energia sortzeko prozesuan zaborrak sartzen eta erretzen dituelako. (Adibidez, Santurtziko plantak %55eko efizientzia du, eta Zabalgarbik %40).
Bizkaiak bere errauskailuarekin eduki duen esperientzia txar hau ezagututa, argi dago Gipuzkoak behar duena ez dela errauskailu garesti eta kutsatzaile bat.
Errausketarik ez! Hondakinak murriztu, berrerabili eta birziklatzea bai!
Iturriak:
– Gorka Bueno, Sobre los datos de 2013 sobre Residuos Urbanos del Territorio Histórico de Bizkaia, http://issuu.com/herrikolore/docs/residuos_urbanos_bizkaia_-_gorka_bu
– 2014ko apirilaren 14an Zorrotzan (Bilbo) Gorka Bueno eta Carlos Arribasek emandako hitzalditik jasotako informazioa
Baztan: Aroztegiako pelotazo urbanistikoaren kontra bertso giroan
Iturria: Aroztegia eta gero zer?
Lekarozko gazteek eta Aroztegia eta gero zer? taldeak antolaturik larunbat gauean Lekarozko Legate elkartean bertso afaria egin zuten. Harat hurbildutakoek Haimar Karrika eta Eneko Fernandez bertsolariekin gaualdi ederraz gozatu ahal izan zuten. Nafarroako Gobernuak Aroztegiako PSISa onartu ondotik proiektuaren kontrako ekimenek aitzinerat segitzen dute. Ondoko asteetan Baztango erakunde eta eragile desberdinek PSISaren kontrako alegazioak aurkeztuko dituzte.
Joan den urtarrilaren 4an Lekarozko herrian PSISaren kontra Baztango aferak baztandarrek erabaki, PSISik Ez lelopean elkarretaratzea egin zuten. Aroztegian luxuzko hotelaz eta golf belagiaz gain 230 etxebitzako luxuzko etxe-ingurua egin nahi dute. Lekarozen ondoan 800 pertsonako herri berri bat, Baztango 16. herria.
Garoñaren arriskuaz ohartarazteko istripu simulazio bat egin dute Gasteizen
Iturria: Berria.
Ehun lagunek baino gehiagok hartu dute parte Garoñaren Kontrako Foroak antolatutako protestan. Zentral nuklearra behin betiko ixtea eskatu dute.
Santa Maria de Garoñako zentral nuklearrak (Burgos, Espainia) dagoeneko berrogei urte bete dituela, zaharkiturik dagoela, eta itxi egin behar dela. Hori eskatu dute gaur goizean ehun lagunek baino gehiagok, Gasteizko Andre Maria Zuriaren plazan egin duten elkarretaratzean. Ez da ohiko kontzentrazioa izan; izan ere, zentral nuklearrak istripua izan eta isuri erreadiaktiboa izanez gero zer gertatuko litzatekeen irudikatzeko simulazioa egin dute.Zentrala Gasteiztik berrogei kilometro eskasera dagoela gogorarazi dute, eta Japonian istripua izan zuen Fukushimakoaren berdina dela azpimarratu dute.
Iberdrola eta Endesa enpresei eskatu diete ez emateko luzapenik zentralari —beste 17 urterako eskatu nahi dute Garoña martxan edukitzeko baimena—. Halaber, energia berriztagarrien aldeko aldarrikapena egin dute.
“Guk energia berdearen zakua handitzeko asmoa dugu”. Patxi Bergara, I-ENER proiektuaren sortzailea
Iturria: Kazeta.
Ez zeukan zerikusirik energia esparruarekin, baina «biziki interesgarria» atzeman zuen GoiEner-en proiektua. Ipar Euskal Herrian ere ekimen bertsua abian jar zitekeela otu zitzaion eta, bidelagun batzuekin ideiari hamaika buelta eman ondoren, proiektuari berari ere buelta eman zioten. Oinarri berberekin -energia berriztagarriak eta proiektu herrikoia izatea-, saldu ordez I-Enerrek energia ekoitziko du.
Zer esan nahi du I-Ener izenak?
Lehenik eta behin, Iparraldeko Energia. Gero I-rekin hainbat hitz joko egiten ahal dira, ideala, independentzia, esaterako.
Zer da ideala energia mailan?
Energia garbiagoa, ahalik eta garbiena ekoiztea. Hori baita gure asmoa, guk ekoiztea, energia berriztagarriak soilik erabiliz, hau da, fotovoltaikoa, eolikoa edo haizearen indarra, hidroelektrikoa eta biomasa. Gu fotovoltaikoarekin hasiko gara, hori baita teknologia errazena, energiaren mundua menderatzen ez dutenentzat bederen.
Zuk ez duzu zerikusirik energia alorrarekin?
Ez, batere ez. Finantza esparruan egiten dut lan. Sare sozialetan GoiEner proiektua deskubritu nuen. Horiek ez dute energia ekoizten, saldu baizik, baina beren printzipioa biziki interesgarria atzeman nuen; hau da, herritarrak bildu eta energia garbiago bat kontsumitzea. Horren inguruan hasi ginen hemen ere antzeko zerbait antolatzea gogoetatzen, baina halako hutsune bat topatu genuen. Ongi da energia berdea edo berriztagarria kontsumitzea Ipar Euskal Herrian, baina domaia da ez ekoiztea, Frantziako beste eskualde batzuetatik hartu beharko baitugu. Hortaz, deliberatu dugu lehenik eskaintzea sortzea. Gerora, bakarrik edo beste norbaitekin, energia hori saltzeko enpresa bat sortzeko aukera ere ikusten dugu.
Elkarte batzuek kontsumo berdea sustatzen dute eta zuek ekoizteko asmoa duzue…
Bai, abiapuntu desberdina da. Guk energia berdearen zakua handitzeko asmoa dugu, horrela bere kontsumoa ere sustatuko dugulakoan. Baina kontu honek badu beste erpin aipagarririk ere. Hemen herritarren %90k EDFri erosten dio argindarra. EDFk ekoizten duen elektrizitatearen %80 nuklearretik dator. Beraz, hemengo aberastasuna zentralak dauzkaten enpresetara, hau da, beste eskualdetara doa. I-Enerren modeloarekin, energia garbia izateaz gain, hemengo aberastasuna sustatzen dute herritarrek. EDFri erosten segituko dute, baina EDFk guri ere erosiko digunez, herritarren aberastasuna hein batean hona itzuliko da, berlokalizatu egingo da, nolabait esateko.
Lanpostuak sortuko dituzue?
Bai. Ez dakigu zenbat, baina aholkularitza eskaini nahi genieke erakundeei, elkarteei, partikularrei… Mantenuaz ez gara gu arduratuko, baina hemengo enpresei emango diegu lana.
Panel fotovoltaikoak errentagarriak al dira?
Bai, momentuz bederen bai. Frantzian diru-laguntzak daude energia era horretan ekoizteko. Baina teknikoki izugarrizko aitzinamenduak egiten ari dira. Egun panelek hartzen duten eguzki izpien %30 transformatzen dute argindarrean. Orain %51raino transformatzen duena ari dira lantzen laborategietan. Energia metatu eta gordetzeko ere ikerketa asko dago. Teknologia hobetzen ari dira eta etorkizun handia dutela uste dugu. Gero, jakina, beste faktore batzuk ere badira; esaterako, kontsumo moduak ere aldatu behar ditugula, gutxiago kontsumitu, eta abar.
Zuek ekoizten duzuena ezin duzue saldu zuzenean?
Ez, ez saldu, ez kontsumitu. Hornitzaile bati saltzera behartuak gara. Lege frantsesak lau ekintzak, hots, energia sortzea, banatzea, garraiatzea eta saltzea enpresa desberdinek egin behar dutela dio. Guk ekoitzi egingo dugu eta hornitzaileari saldu. Behartuak dira erostera.
Betebehar hori saihesteko lege berri bat abiatuko dutela ere entzuten da…
Behar bada legea aldatuko dute, baina oraindik ere hornitzaileak erostera derrigortuta daude.
Non kokatuko dituzue zuen panel fotovoltaikoak?
Teilatuetan. Herriko etxeekin lanketa berezia egiten ari gara. Proiektua aurkezten diegu eta eskatzen diegu eraikuntza publikoetan erabiltzen ez dituzten teilatuak guri erabiltzen uztea, urririk edo alokairu bat ordainduz. Han nahi ditugu kokatu bereziki panelak. Gaur egun edozein herriko etxek energia berriztagarrietan inbertitu nahi izango balu, kokalekua badu, baina ekoizpenak kostu bat dauka eta errentagarritasuna luzea da (10-12 urte). Beraz, gehienetan ez dute lehentasunen artean jartzen. Alde batetik, normala da, duela gutxi arte Frantzian energiaren kontua Estatuarena zen, monopolioa zeukan eta herriko etxeak ez ziren horretaz arduratzen. Guk esaten dioguna zera da, `zuk baduzu erabiltzen ez duzun teilatu bat, ez duzu inbertsioa egiteko ahalmenik baina energia berriztagarriak sustatu nahi dituzu. Beraz, utz iezaguzu zure teilatua eta guk egingo dugu inbertsio guztia eta arduratuko gara mantenuaz’.
Eta nola erreakzionatzen dute? Zein da erantzuna?
Hasiberriak gara. Orain arte batekin izan gara eta hiru teilatu utziko dizkigula esan digu.
Legez egiten ahal dute?
Bai. Frantziako hainbat eskualdetan (Auvernia, Alsazia, Bretainia…) egiten dute dagoeneko. Gu haiengan inspiratu gara. Ez gara energia mundukoak, baina halere baditugu prestakuntza maila handiko kideak, injineruak, finantza sektoreko adituak… Ikusi dugu beste lekuetan jendeak lortzen duela. Beraz, `guk zergatik ez?’ esan diogu geure buruari.
Panelak ezartzeko lurra erabiltzeko asmoa duzue?
Ez. Iparraldean lurraren problematika aski gogorra da berez. Hasieratik argi izan dugu ez dugula erabiliko eraikigarria den edo laborantzarako den lurrik. Gerora, kasu bereziren bat bada aztertuko dugu, baina hasieran bederen, ez. Lurrak hartu baino lehen baditugu teilatu mordoa. Beraz, erabil dezagun lehenik duguna eta berdea utzi.
Noiz jarriko duzue zuen lehen panela lehen teilatuan?
Espero dut aurten jartzeko moduan izango garela. Denbora behar da proiektua gauzatzeko. Teknikoki fotovoltaikoa errazena baldin bada ere, administratiboki dena oso konplikatua da. Hori da arazoa. Baimenak eskatu behar dira hirigintza sailean, ERDF argindarraren sare publikoa kudeatzen duen enpresari… Horrek denak sei hilabete eta urtebete arteko denbora hartzen du.
Bidea prestatzen ari zarete, beraz…
Bai. Horretara goaz. Datu bereziki deigarria da Ipar Euskal Herrian kontsumitzen dugun energia ororen (argia, petrolioa, gasa…) %98,5 kanpotik etortzen zaigula. Beraz, hiperdependenteak gara. Europako estatu askotan kezka eragiten du beste herrialdeekiko duten dependentziak eta hori %50 beraiek ekoizten dutelarik. Hortaz, guk, zer esanik ez.
Energia kopuru garrantzitsua ekoiztera iritsiko bazinete, hegoaldeko enpresaren bati saltzerik izango zenukete?
Normalki ezin da, baina legeriak zer nolako bilakaera izango duen ikusi beharko da. Orain merkatua liberalizatua da, baina estatu mailan soilik. Frantziak Espainiari saltzen ahal dio edo alderantziz, baina enpresatik enpresara ezin da saldu. Energia sektoreko lobby indartsuak hori eskatzen ari dira. Liberalizazio hori erdietsiko balute, guretzat mesedegarri izan liteke.
Merkatuen liberalizazioari alde ona aurkitu diozue zuek…
Orain arte monopolioa zen. Liberalizazioarekin nahi duguna egin dezakegu, gure eredu propioa ere sor dezakegu. Gauza on asko ikusten dizkiot bereziki euskal abertzale baten ikuspuntutik. Gainera, kontuan izan behar dugu guk ez badugu egiten beste norbaitek egingo duela eta, seguru asko, ez guk egingo genukeen bezala. Horregatik gure lekua hartu behar dugu. Kolektiboki gauza asko egiten ahal ditugu.
Epeleko konpostatze plantaren finantzaketa akordioa
![epel](http://eguzki.org/wp-content/uploads/2015/02/epel-270x151.jpeg)
GHK eta AKF BANK Epeleko konpostatze planta eta transferentzi estazioaren eraikuntza diruz hornitzeko akordiora heldu dira. Hitzarmen honen arabera, AKF BANK-ek Gipuzkoako Hondakinen Kontsortzioaren esku utziko du 8 milioi euroko kreditua, merkatuan aurki daitekeen baldintza ezin hobean. Izan ere, partzuergoak bere beharren arabera erabili ahal izango du kreditu honetatik behar duena, kopurua gainditu gabe, %4,3ko interes-tasan. Hau da, errauste plantarako lortutakoa baino %2,5 merkeago eskuratuko du dirua partzuergoak, swap-ak bezalako estaldura espekulatiborik gabe.
GHK eta AKF BANK-en arteko lehen harremana 2014ko uztailaren 14ean hasi zen, eta ordutik bi erakundeen arteko erlazioa ona eta etengabea izan da. Horrela, 2014ko abenduaren 1ean akordio honen oinarriak jarri ziren, eta iragan urtarrilaren 15ean kontratua sinatu.
AKF BANK bankuak Alemanian du egoitza nagusia, eta oinarrizko ekoizpen sektorearekin lan egiten du, ekipamendu eta industria ondasunak finantzatzen, eta bereziki ingurumenarekin erlazio iraunkorra mantentzen duten azpiegiturak. 2006. urtetik Euskal Herriko enpresekin egiten du lan.
Epeleko konpostatze planta eta transferentzi estazioaren eraikuntza-lanak abiadura onean doaz eta 5 hilabeteko epean amaitua egotea espero da. Hau da, hurrengo ekainean materia organikoa jasotzen eta tratatzen hasiko da.
Epeleko konpostatze planta eta transferentzi estazioaren eraikuntza faseak eta fase bakoitzaren aurrekontua:
1. fasea: Lurren mugimendua eta plataformaren egokitzapena. 2013ko abuztuan esleitua, 1,2 milioi eurotan. Epemuga 6 hilabetekoa izan zen.
2. fasea: Ur deposituak eta saneamendu estolderia. 2014ko irailean esleitua, 700 mila eurotan. Epemuga 2 hilabete eta erdikoa izan zen.
3. fasea: Obra zibila eta urbanizazioa. 2015eko urtarrilaren 19an esleitua, 5,8 milioi eurotan. Epemuga 5 hilabete eta erdikoa da.
Epeleko azpiegituren ezaugarri nagusiak
Konpostatze plantak urtean 9.000 tona bio-hondakin tratatzeko ahalmena izango du. Organiko tona hauekin 2.300 tona konpost lortuko da urtean.
Transferentzi estazioak, Debagoienako errefusa, papera eta ontzi-arinak elkartzeko funtzioa izango du, dagokion tratamendu plantara eramateko.
Hauez gain, azpiegitura nagusiei zerbitzu emango dieten beste gune batzuk ere egongo dira: bio-filtroa, baskula, kamioen garbiketa gunea, bulegoak eta aldagelak.
Eraikin honek ez du izango ur-sareko hornikuntzarik. Ingurumenarekin ahalik eta jasangarriena izateko helburuz, euri urak aprobetxatuko ditu bere funtzionamendurako.
Kanpoko estaldura tonalitate desberdineko lamina berdez osatuko da, eraikin-multzoa bateratu eta ingurumen naturalean ahalik eta hobekien integratzeko.
Lasarte-Oriak legegintzaldia alferrik pasatzen utzi du birziklatze bidean pauso sendorik egin gabe
PSOEk eta EAJ-k 5. edukiontzia barrikada gisa erabili dute Udalak neurri eragingarriagorik ez hartzeko, baina legegintzaldia bukatzear da, eta, iragarri zutenaren kontra, 5. edukiontzia ere ez dute herrian ezarri
Berrogei familia estreinatzen ari dira egunotan Udalak Basaundin eta Zapategi kalean ezarri dituen auzokonpostaguneak. Beste berrogei familia langintza berean dabiltza iaztik Sasoetan eta Urbarten. Ekimenaren helburua herritarrek sortzen dituzten hondakin organikoak haiek berek kudeatzea da. Beraz, ikuspuntu kualitatibotik, oso-oso ekimen baliotsua da. Ikuspuntu kuantitatibotik, berriz, garbi dago 80 familien ahalegina hutsaren hurrengo dela, Lasarte-Orian bataz beste 18.000 lagun bizi direla kontuan izanda. Alde horretatik, hauteskunde berriak egiteko lau hilabete baino geratzen ez diren honetan, lasai asko esan dezakegu Lasarte-Oriak legegintzaldi hau pasatzen utzi duela birziklatze bidean fundamentuzko pausorik eman gabe. Iragarri zutenaren kontra, 5. edukiontzia ere ez dute oraindik ezarri. Are gehiago, dagoeneko segurutzat jo dezakegu hemen eta maiatza bitartean ez dutela herri osoan ezarriko, eta sikiera auzoren batean ezarriko ote duten ere dudakoa da.
Aurreko paragrafoan “5. edukiontzia ere ez dutela ezarri” nabarmendu nahi izan dugu. Izan ere, PSOEk eta EAJ-k 5. edukiontzia barrikada gisa baliatu dute neurri eragingarriagoak oztopatzeko. Gogora dezagun…
2013ko urtarrilean, Udalak, PSOE, EAJ eta PPren botoei esker, 5. Edukiontzia ezartzeko Batzorde Berezia sortu zuen. Alegia, ez zuen sortu hondakinak ahalik eta modurik eragingarrienean nola kudeatu aztertzeko batzorde bat, espresuki 5. edukiontzia ezartzeko batzorde bat baizik. PSOEko bozeramaile Jesus Zaballos izendatu zuten presidente, eta honek zera adierazi zuen: “Gipuzkoako hainbat herritan 5. edukiontzia nola ezarri duten aztertuko du Batzordeak, eta, horren arabera, erabakiko dugu Lasarte-Orian nola egin. Hori da nire asmoa”.
Luze egon ginen Batzordearen berri izan gabe, harik eta iazko apirilean PSOEk, EAJ-k eta PP-k, gehi ondoren haiekin bat egin zuen Herritar Plataformak, 5. edukiontzia ezartzeko behin betiko akordio bat izenpetu zuten arte. Akordio horrek ez du finkatzen lortu beharreko gutxienezko birziklatze tasarik, adibidez, %60, herri gehienetan, paperaren gainean, behintzat, egiten ari den bezala. Akordioak edukiontziak txipdunak izatea ere ez du aurreikusten (tira, txipa ere ez da beste munduko ezer, baina sistema monitorizatzea eta, ondorioz, hobekuntzak egitea ahalbidetu dezake). Hala ere, Zaballosek esan zuenaren arabera, “akordioa hainbat teknikok eta politikok Batzordean emandako azalpenen ondorio da”. Bietako bat: edo tekniko eta polítiko horiek guztiek gauza bera eta bakarra pentsatzen zuten (egia esan, badakigu, jakin ere, berdin pentsatzen ez zuen baten bati, batik bat Zero Zaborri, ez ziotela azalpena ematera ere deitu, azalpena ematera deitzeko espresuki eskatu zuen arren) edo ez zieten jaramon handirik egin. Laburbilduz: 5. Edukiontzia Ezartzeko Batzorde Bereziak 5. edukiontzia ezartzea adostu zuen (honen kontura txiste ona egingo luke Groucho Marxek). Horretarako ez dirudi hainbesteko zalaparta behar zenik. Zaballosek, ordea, “garaipen handitzat” jo zuen. Dena dela, haren neurriz gaineko espatuak bost axola guri. Izan ere, garrantzitsuena da iragarri zuela 5. edukiontzia Lasarte-Orian 2014an ezarriko zela.
Bada, 2015eko otsailean gaude eta iragarritakoa ez da bete, eta ez dirudi hemen eta maiatza bitartean beteko denik. Beharbada auzoren batean, baina hori ere ez da segurua. Beraz, arestian esan bezala, Lasarte-Oriak bukatzear den legengintzaldia galdu du, beste bat, birziklatze bidean aurrera egiteko. Beharbada hori baino ez zen helburua. Izan ere, zenbat eta gutxiago birziklatu, gero eta biziago mantenduko da errauskailuaren garra.
Eguzki eta Lasarte-Oriako Zero Zabor, 2015eko otsaila
P.S. Argazkian, Zapategi-Iñigo de Loiolan dagoen auzokonpostagunea. Lasarte-Orian edukiontzi marroien argazkiak ateratzerik ez dago, jakina.
Bizkaiak Artigaseko zabortegiari 2041a arte luzatu dio bizia
Iturria: Argia.
Berria egunkariak erakutsitako argazki eta bideoek (“Artigas zabortegi alboko mendialdea plastikoz beteta dago duela bi astetik“) hautsak harrotu eta egun gutxira, Deiak zabaldu du Bizkaiko Foru Aldundiak instalazio hori 2041. urtea arte zabalik edukiko duela. “El vertedero de Artigas prepara la apertura de su segunda fase” albistean dioenez, 1,41 milioi metro kubiko hondakin metatzeko lekua daukan orain arteko zabortegiaren ondoan bigarrena ari dira prestatzen, datozen 26 urteotan 1,19 milioi metro kubiko hartzeko moduan egon dadin. Aldundiak lehia publikora atera du gune hau inpermeabilizatu eta gaitzeko azterlana.
Zer eramango da Artigaseko bigarren hobira? Alberto G. Alonsok aipatu kronikan dio hitzez hitz: “… Vertedero de Artigas, un espacio reservado para albergar a lo largo de las próximas dos décadas y media las basuras que no puedan ser recicladas o incineradas en Bizkaia”. Europako legediaren arabera batere tratatu gabeko zabor nahasientzako zabortegiak itxi behar direnez, pentsatu behar da horra eramango direla inguruko TMBan tratatu eta geldotutako azken errefusak.
Aspalditik betetzen ari diren Artigaseko zabortegiaren ondoan antolatu da Bizkaiko hondakinentzako azpiegituren gune erraldoia. Zabalgarbi errauskailuaren enpresak zabaldutako argazkian ikus daitezke instalazioak: zabortegiak azpiko aldean dauzka Bizkaiko konpost planta eta beherago bien ur zikinak depuratzen dituena; horien ezkerrean, muino bat dutela tarteko, goian TMBa eta behean Zabalgarbi errauskailua. Inguruan, Kadaguako korridorea eta SuperSur autobidea.
Artigasekoa ez da Bizkaiko zabortegi bakarra. “Zabalgarbi errauskailuaren negozioa dirulaguntza publikoetan oinarritzen da” kronikan azaldu zenez, errauskailuak kixkalitako gaiak lurperatzeko instalazioak behar ditu. 2009tik 2012ra bitartean Zabalgarbik laga ditu 208.000 tona eskoria Zalla (CESPA konpainiak kudeatua) eta Igorreko (Garbikerrek kudeatua) zabortegietan. Gainera, epe berean 16.100 tona errauts arriskutsu sortu ditu, Alonsotegin bertan dagoen SADER enpresak tratatu eta hondakin gehiagoren artean bilduz 30.000 tona bihurturik Lemoako Bistibieta (kudeatzailea EKONOR) eta Larrabetzuko (CESPA) zabortegietara bidali direnak.